در تظاهرات ۱۳ آبان چطور باید رفتار کرد (مطلب بسیار مفید و منطقی‌ از وبلاگ سهرابستان)

[ نکته مهم به نظرم در این نوشته  این بود که استدلال داشت برای اینکه اونها قصد و توان سرکوب شدید در ۱۳ آبان رو ندارند. بعضی‌‌ها بدون اینکه بدونند با دامن زدن به این تصور بی‌ پایه که حکومت تصمیم به سرکوب شدید دارد فقط باعث وحشت مردم میشوند و این همون چیزیست که نیروهای حکومتی میخواهند تا مردم رو از شرکت در راهپیمایی منصرف کنند. البته با توجه به تجربه موفق روز قدس حتما تعداد بیشتری در روز سیزدهم آبان خواهند آمد. و با در نظر گرفتن اینکه در این تظاهرات‌های (سابقا) دولتی عوامل حکومتی هم شرکت دارند سرکوب این قبیل تظاهرات غیر ممکن است. ]

مطلب وبلاگ سهرابستان :

نیروی انتظامی مسئولیت کنترل تظاهرات 13 آبان را بر عهده خواهد داشت و برخوردها را فقط نیروهای لباس شخصی که توسط پرسنل سپاه تقویت شده اند انجام خواهند داد. گارد ویژه سپاه بصورت آماده باش در احتیاط بوده ولی در صحنه حضور مستقیم نخواهد داشت. نیروی انتظامی مؤظف است تا حد امکان از بهم پیوستن تظاهر کنندگان جلوگیری نموده و با ایجاد مانع، آنها را به دسته های کوچکتر تقسیم نموده و زمینه حمله لباس شخصی ها را فراهم آورد.
لباس شخصی ها در دسته های 50 نفره سازماندهی شده اند که بوسیله بیسیم با فرماندهی بالاتر در تماس هستند و فقط به دسته های کوچک تظاهرکنندگان حمله می کنند و هدفشان صرفاً پراکنده کردن آنها است. همه تلاش بر این است که دستجات تظاهرکننده، راهی برای تشکیل یک گروه بزرگ پیدا نکنند. هدف، سرکوب و ضرب و شتم شدید و دستگیری افراد نیست. تحلیل کودتاچیان این است که معترضین، فاقد شبکه ارتباطی و یک تشکیلات منسجم و هدایت کننده هستند و با تکیه بر اطلاعات قبلی دریافتی از طریق اینترنت یا اطلاعیه ها به میدان می آیند و در صورت برهم زدن برنامه از پیش تعیین شده آنها، امکانی برای تجدید سازماندهی و تعیین مکانی جدید برای تجمع مجدد نخواهند داشت و خودبخود پس از قدری تظاهرات کم اثر و دادن شعار، خسته شده و متفرق می شوند.
اگر جنبش سبز برنامه ماندن در خیابانها و تحصن را نداشت، حکومت، یک راهپیمائی چند ساعته و تخلیه انرژی سبزها را تحمل می کرد، ولی آنچه برای روز 13 آبان تبلیغ شده، برای جنبش سبز یک بلوغ در تصمیم گیری و برای حکومت دردناکترین تهدید است. حکومت می داند که اگر مردم موفق شوند حتی یک شب را در خیابان بمانند، مؤثرترین سلاح خود در برابر استبداد را کشف خواهند کرد و این موج تحصن های خیابانی در تهران و همه دیگر شهرها ادامه خواهد یافت و بسرعت با استقبال جمعیت های بیشتری مواجه شده و تبدیل به اعتصابات عمومی خواهد شد.
برای رهبران حکومت کاملاً روشن شده است که موج سبز دانش آموزی در سراسر کشور فراگیر شده و اخبار و اطلاعیه ها و تصاویر و فیلمهای مربوط به اعتراضات مردمی بین جوانان دبیرستانی دست بدست می شود. دانشگاهها نیز پیشاپیش برای حکومت منطقه سرخ بوده و اخیراً کارگران نیز در حال تبدیل به نیروی جدید جنبش آزادیخواهانه مردم هستند. بولتن های خبری داخلی حکومت مملو از اطلاعات مربوط به گسترده بودن نارضایتی های عمومی در اقشار مختلف مردم است.
حدود 25 میلیون نفر در انتخابات به میرحسین رای مثبت و به حکومت رای منفی داده اند و خشونتهای سرکوبگرانه و زندان و شکنجه و کشتار نیز نتوانسته سبب خاموشی و بی تفاوتی درصد قابل توجهی از این معترضین گردد. مشکلات اقتصادی شدید حکومت و ورشکستگی مالی، که حاصل سوء مدیریتها و بی لیاقتی ها و چپاول ها می باشد، حتی مردم نظاره گر را نیز به صف ناراضیان هدایت خواهد کرد. حکومت درک کرده که راهی برای تغییر وضعیت ندارد و فقط یک معجزه قادر به نجات دادن رژیم است، حکومت همه سعی خود را می کند تا با به تأخیر انداختن گامهای تعیین کننده مخالفین، نظیر تحصن خیابانی و اعتصابات سراسری، برای خودش زمان خریده و بانتظار معجزه بنشیند، شاید این معجزه بصورت حمله نظامی اسرائیل و یا شوکی نظیر انفجار مقر ریاست جمهوری در حین جلسه هیأت دولت باشد.
در مقابل، جنبش سبز در انتظار هیچ معجزه ای نیست. جنبش سبز باید همه توان خود را بکار برد تا 13 آبان را به مرحله ای نوین در مبارزات خود بدل نماید. حتی یک شب باقی ماندن در خیابان سبب تحولات گسترده ای خواهد شد. کودتاچیان از ادامه راهشان ناامید شده و وادار به گردن نهادن به واقعیتها و تمکین خواست مردم خواهند شد.
برای رسیدن به موفقیت، باید تاکتیکهای کودتاچیان برای 13 آبان را خنثی نمود. شاید به همت دوستان سبز این فهرست کاملتر شود:
+ جنبش سبز در روز 13 آبان نباید کتک بخورد. این اراده را باید به لباس شخصی ها تفهیم کرد. جنبش سبز در حد دفاع از خود و دفع حمله لباس شخص ها عمل کرده و نباید مهاجمین را تعقیب نموده و اجازه دهد تظاهرات تبدیل به زدوخورد شود. لباس شخصی ها هیچگونه جایگاه قانونی نداشته و بدون یونیفورم، فرقی با اراذل و اوباش خیابانی نداشته و همانگونه که ممکن است جمعی از افراد شرور به جمعیت حمله نمایند، باید با لباس شخصی ها نیز همانند اشرار مهاجم عمل کرده و محکم در مقابلشان ایستاد.
+ در هنگام هجوم اشرار تلاش نمائید بجای حرکت به عقب، به طرفین پخش شوید و از این طریق یک V در مقابل آنها ایجاد نمائید. اشرار خودبخود به مرکز این V هدایت شده و در منطقه خالی پیشروی می کنند در حالیکه سبزها در جناحین باقی مانده اند. در این زمان افرادی که در جناحین هستند می توانند از هر دو طرف به مهاجمینی که در قلب جمعیت قرار گرفته اند فشار آورده و آنها را وادار به فرار نمایند.
+ توجه داشته باشید که لباس شخصی ها نظامی هستند و نظامی ها قدرتشان در اسلحه اشان است و بدلیل اینکه در روز راهپیمائی، اجازه حمل سلاح گرم ندارند، بشدت ترسو و مضطرب بوده و اعتماد بنفس خود (اسلحه اشان) را همراه ندارند. از عربده کشی ها و چماق هایشان نترسید.
+ هدف باید بهم پیوستن جمعیت و ادامه تظاهرات بصورت نشسته باشد. نشستن در خیابان علامت شروع تحصن است. مسلماً در این مرحله نیروی انتظامی خودش را به چند صد متری جمعیت نشسته می رساند تا پشتیبانی لازم برای حمله لباس شخصی ها را فراهم آورد. ضرورت دارد که فاصله بین نیروی انتظامی و جمعیت توسط عده ای از سبزها که بحالت تماشاچی در پیاده روهای دو طرف خیابان ایستاده اند پر شود و محدوده وسط خیابان آزاد گذاشته شود. معمولاً لباس شخصی ها از پشت سر نیروی انتظامی آمده و با عبور از آنها به سمت جمعیت دویده و با عربده کشی، تلاش بر ارعاب تظاهرکنندگان خواهند کرد. بدلیل اینکه وسط خیابان خالی است آنها از همانجا پیشروی می کنند ولی قبل از اینکه به جمعیت برسند، و بعد از اینکه باندازه کافی از صف نیروی انتظامی دور شدند باید توسط جمعیت مستقر در پیاده روها قیچی شده و آرایششان برهم بخورد.
+ لباس شخصی ها مؤظف هستند که حتماً کارت شناسائی بهمراه داشته باشند، اگر گیر افتادند، کارت شناسائی و کفشهایشان را از آنها بگیرید.
+ لباس شخصی ها مهمترین تدبیر حکومت برای مقابله با راهچیمائی 13 آبان هستند، ما باید این سلاح را بی اثر کنیم تا کودتاچیان به یبوست فکری دچار شوند.

منبع

5 پاسخ

  1. دود بر شما…پیروزی از آن ماست
    سبز باشید و آزاده

  2. پیشروی سبز در سیزده آبان
    چهارشنبه ، 13 آبان 1388 ، جنبش سبز به یکی دیگر از قرارهای ملاقات خود خواهد رسید. آنچه در پی می آید بیانی است ، چکیده توجه به آنچه در زبان جامعه و نوشته ها ی جنبش میگذرد ، تا مگر رهنمودی برای آن روز سرنوشت ساز باشد :
    1- در پی حماسه حضور سبز در روز 27 شهریور (قدس) که با وجود سه ماه خشونت کودتایی ، تحریم پیامک های تلفنی و بسته بودن مطبوعات مردمی رخ داد ، دل ها از اطمینان به آگاهی و همراه بودن مردم ، به آرامشی نسبی رسیده و در نتیجه شعارهای شبانه بر بام ها خاموش شده است . اطلاع رسانی نوشتاری، اینترنتی و سینه به سینه مردمی باید دوباره آغاز شود. بد نیست که 12 آبان ، ساعت 10 شب و به یاد آن صد روز پر حادثه ، بار دیگر بر بام ها رویم .
    2- اصل اساسی این است که همه باید در «۱۳ آبان» در خیابان باشیم . در باره‌ی این که چه شعارهایی در ۱۳ آبان بدهیم زیاد گفت‌وگو کرده ایم. این بحث‌ها به‌ خودی خود بسیار خوب است ، چون دیدهایمان را برای هم روشن ترمی‌کند و در شناخت هم عمیق‌تر می‌شویم. اما یک اصل نباید فراموش شود و آن این است که جریان زندگی و مبارزه است که شعارها را در نهایت تثبیت می‌کند و جریان اجتماعی را پیش می‌برد. صحنه‌ی مبارزه در خیابان ، مسیر و سرنوشت‌ها را رقم می‌زند. پس ، از ساعت 9:30 بامداد ، بیشماران خواهیم آمد ، در همان مسیرهای اعلام شده کودتاچیان و نه جای دیگر ، تا سیه روی شود هرکه در او غش باشد . منتظر مسیر آدم های معروف هم نخواهیم ماند . این که سپس برای خواسته هایمان در خیابان بمانیم یا نه بستگی به هرچه پر جمعیت تر بودنمان دارد و همانروز مشخص خواهد شد .
    در مرحله راهپیمایی توجه کنیم :
    آ) با هم با دوستان بیاییم و از پیش، قرارها و مرخصی ها را هماهنگ کنیم .
    ب) عکس هایی از شهیدان و گروگانان کودتا بیاوریم و از نشان های سبز استفاده کنیم.
    پ) در تهران از پنج مبدا : میدان سپاه ، میدان فردوسی ، میدان هفت تیر ، پل کریمخان و تقاطع خیابان های انقلاب وسعدی ، به سوی خیابان طالقانی و سفارت سابق آمریکا حرکت کنیم ، تا وادار به پاییدن همه این منطقه پهناور شوند. خیابان های فرعی پیرامون سفارت (ایرانشهر، اردلان ، ترابی ، موسوی ، پرفروشان و فرصت) را نیز پر کنیم تا پناهگاه تروریست ها نشوند.
    ج) شعار نویسی در مسیرها و بویژه هنگام شلوغی تظاهرات را فراموش نکنیم ، بهترین فرصت برای گذاشتن یادگاری بر دیوار های مرکزی شهر و خودروهای دولتی است .
    د) یک محموله کوچک داشته باشیم از : ماسک سبز، اسپری یا ماژیک سبز ، روزنامه (زیر انداز) ، آب و بیسکویت، سرکه (برای مقابله با گاز اشک آور) و چیزی برای دفاع
    ه) ساکنان خیابان های پیرامونی با خودرو هایشان به سوی راهپیمایی بیایند. این بهترین پشتیبانی در برابر تجهیزات و چماقداران گوناگون است .
    ی) هرگز بهانه درگیری به آشوبگران و چماقداران ندهیم. در صورت تلاش آشوبگران برای ربودن کسی ، صد نفره و هماهنگ او را آزاد کنیم . در پایان تظاهرات اگر کار به تحصن نکشید ، به صورت جمعی پراکنده شویم .
    3- جنبش سبز تا کنون در بسیج نیرو و راهپیمایی موفق بوده است و این فرصت را دارد تا فشار را بیشتر کرده ، از خود تعرض مدنی نشان دهد و با ماندن در خیابان ها خواسته هایی را طرح کند . ساعت 12 نیمروز (پایان حکومتی راهپیمایی) ، چنانچه جمعیت 90 درصدی ما به روبروی سفارت سابق آمریکا در تهران یا محل تعیین شده در شهرمان محدود نشده و دست کم تا سه برابر در همه خیابانهای اصلی پیرامونی کشیده شده باشد ، به نظر میرسد وضعیت برای ایجاد نخستین تحصن جنبش آماده خواهد بود. اما توجه کنیم برای عملی شدن این کار و جلوگیری از خطر یورش کودتاچیان ، به دو عامل همزمان نیاز خواهد بود :
    آ) هسته مرکزی :
    به یک هسته مرکزی و پیشگام برای تحصن نیاز است که هر جا وضعیت را مناسب دانستند با هماهنگی بر روی زمین بنشینند. در تهران برای اینکار ، مثلا برای پر کردن ضلع جنوبی و شرقی سفارت در خیابان های طالقانی و مفتح ، اگر فاصله هر کس از دیگری یک متر باشد ، به یک هسته بیست و پنج هزار نفری نیاز خواهد بود . حتما باید بنشینیم وگرنه نیروهای امنیتی به بهانه ایجاد آشوب و شورش کار را به درگیری خواهند کشاند . این هسته هرگز نباید شعاری بر ضد کسی یا چیزی بدهد و حضور بانوان بویژه مادران در صف های جلو و نزدیک به نیروهای ضد شورش و امنیتی در آن بسیار مهم است . اگر بنشینیم و اتحاد آرام خود را بصورت ده ها هزار نفری به رخ نیروهای امنیتی بکشیم امکان دارد نیروهای بسیج و ضد شورش ، که بسیاری از سربازان وظیفه ویا پرسنل بدون تعصب سیاسی و از جنس مردم هستند حتی به دستور فرماندهان خود برای مقابله با مردمی که با سکوت نشسته اند عمل نکنند . پس از ایجاد هسته اولیه باید با همبستگی آن را حتی پس از شلیک گاز اشک آور ، تهدید بلندگوها ، جرقه درگیری هایی که لباس شخصی های نفوذی پدید می آورند ، زدن باتوم روی سپرهای پلیس ضد شورش برای ایجاد فضای وحشت و حتی شلیک هوایی حفظ کرد.
    ب)پشتیبانی پیرامونی :
    هسته مرکزی باید به دو لحاظ از پیرامون ، مراقبت و پشتیبانی شود : از لحاظ امنیتی و از لحاظ جمعیتی . از لحاظ امنیتی هیچ چیز کاراتر از حضور انبوه سواره و پیاده مردم در خیابانهای پیرامونی نخواهد بود . این حضور جلوی رسیدن ماشین های آبجوش و تجهبزات ضدشورش به هسته مرکزی را میگیرد . و به لحاظ جمعیتی باید توجه داشت که سبزهای نشسته در هسته مرکزی نمیتوانند بیش از 5 ساعت در جای خود بمانند و باید پیوسته با جمعیت پیرامونی سبز ، جایگزین شوند. در این راستا به دلیل وجود طرح ترافیک در تهران تا ساعت 7 بعد از ظهر ، از همه رانندگان تاکسی و اتوبوس میخواهیم به یاد همکار دربندشان محسن اصانلو ، در ساعات 10 صبح تا 7 بعد از ظهر ، تردد بیشتر و کندتری در خیابان های انقلاب (از میدان فردوسی تا سر سعدی) مفتح (سعدی تا میدان هفت تیر)، قرنی (پل کریمخان تا میدان فردوسی) و خیابان کریمخان (پل تا میدان هفت تیر ) داشته باشند. ساکنان منطقه نیز میتوانند آن روز را بیرون از خانه ، سواره یا پیاده بگذرانند و به جمعیت نشسته و راهپیمایان پشتیبان بویژه با فرارسیدن شب کمک دهند. در صورت شکل گیری تحصن میتوان شعارهایی در دعوت از چهره های معروف یا طرح خواسته ها سر داد و به شایعات نیز نباید توجه نمود.
    بیاییم بار دیگر بیداری ملت را در روز 13 آبان به نمایش در آورده و برای تداوم این جنبش سبز ضددروغ تا راهپیمایی ها و تحصن های بت شکنانه آینده تمرینی شایسته کنیم .

    تا سخنی دیگر از رهایی بدرود

  3. سبز, در اکتبر 29th, 2009 روی 23:33 گفت:

    پیشروی سبز در سیزده آبان
    چهارشنبه ، 13 آبان 1388 ، جنبش سبز به یکی دیگر از قرارهای ملاقات خود خواهد رسید. آنچه در پی می آید بیانی است ، چکیده توجه به آنچه در زبان جامعه و نوشته ها ی جنبش میگذرد ، تا مگر رهنمودی برای آن روز سرنوشت ساز باشد :
    1- در پی حماسه حضور سبز در روز 27 شهریور (قدس) که با وجود سه ماه خشونت کودتایی ، تحریم پیامک های تلفنی و بسته بودن مطبوعات مردمی رخ داد ، دل ها از اطمینان به آگاهی و همراه بودن مردم ، به آرامشی نسبی رسیده و در نتیجه شعارهای شبانه بر بام ها خاموش شده است . اطلاع رسانی نوشتاری، اینترنتی و سینه به سینه مردمی باید دوباره آغاز شود. بد نیست که 12 آبان ، ساعت 10 شب و به یاد آن صد روز پر حادثه ، بار دیگر بر بام ها رویم .
    2- اصل اساسی این است که همه باید در «۱۳ آبان» در خیابان باشیم . در باره‌ی این که چه شعارهایی در ۱۳ آبان بدهیم زیاد گفت‌وگو کرده ایم. این بحث‌ها به‌ خودی خود بسیار خوب است ، چون دیدهایمان را برای هم روشن ترمی‌کند و در شناخت هم عمیق‌تر می‌شویم. اما یک اصل نباید فراموش شود و آن این است که جریان زندگی و مبارزه است که شعارها را در نهایت تثبیت می‌کند و جریان اجتماعی را پیش می‌برد. صحنه‌ی مبارزه در خیابان ، مسیر و سرنوشت‌ها را رقم می‌زند. پس ، از ساعت 9:30 بامداد ، بیشماران خواهیم آمد ، در همان مسیرهای اعلام شده کودتاچیان و نه جای دیگر ، تا سیه روی شود هرکه در او غش باشد . منتظر مسیر آدم های معروف هم نخواهیم ماند . این که سپس برای خواسته هایمان در خیابان بمانیم یا نه بستگی به هرچه پر جمعیت تر بودنمان دارد و همانروز مشخص خواهد شد .
    در مرحله راهپیمایی توجه کنیم :
    آ) با هم با دوستان بیاییم و از پیش، قرارها و مرخصی ها را هماهنگ کنیم .
    ب) عکس هایی از شهیدان و گروگانان کودتا بیاوریم و از نشان های سبز استفاده کنیم.
    پ) در تهران از پنج مبدا : میدان سپاه ، میدان فردوسی ، میدان هفت تیر ، پل کریمخان و تقاطع خیابان های انقلاب وسعدی ، به سوی خیابان طالقانی و سفارت سابق آمریکا حرکت کنیم ، تا وادار به پاییدن همه این منطقه پهناور شوند. خیابان های فرعی پیرامون سفارت (ایرانشهر، اردلان ، ترابی ، موسوی ، پرفروشان و فرصت) را نیز پر کنیم تا پناهگاه تروریست ها نشوند.
    ج) شعار نویسی در مسیرها و بویژه هنگام شلوغی تظاهرات را فراموش نکنیم ، بهترین فرصت برای گذاشتن یادگاری بر دیوار های مرکزی شهر و خودروهای دولتی است .
    د) یک محموله کوچک داشته باشیم از : ماسک سبز، اسپری یا ماژیک سبز ، روزنامه (زیر انداز) ، آب و بیسکویت، سرکه (برای مقابله با گاز اشک آور) و چیزی برای دفاع
    ه) ساکنان خیابان های پیرامونی با خودرو هایشان به سوی راهپیمایی بیایند. این بهترین پشتیبانی در برابر تجهیزات و چماقداران گوناگون است .
    ی) هرگز بهانه درگیری به آشوبگران و چماقداران ندهیم. در صورت تلاش آشوبگران برای ربودن کسی ، صد نفره و هماهنگ او را آزاد کنیم . در پایان تظاهرات اگر کار به تحصن نکشید ، به صورت جمعی پراکنده شویم .
    3- جنبش سبز تا کنون در بسیج نیرو و راهپیمایی موفق بوده است و این فرصت را دارد تا فشار را بیشتر کرده ، از خود تعرض مدنی نشان دهد و با ماندن در خیابان ها خواسته هایی را طرح کند . ساعت 12 نیمروز (پایان حکومتی راهپیمایی) ، چنانچه جمعیت 90 درصدی ما به روبروی سفارت سابق آمریکا در تهران یا محل تعیین شده در شهرمان محدود نشده و دست کم تا سه برابر در همه خیابانهای اصلی پیرامونی کشیده شده باشد ، به نظر میرسد وضعیت برای ایجاد نخستین تحصن جنبش آماده خواهد بود. اما توجه کنیم برای عملی شدن این کار و جلوگیری از خطر یورش کودتاچیان ، به دو عامل همزمان نیاز خواهد بود :
    آ) هسته مرکزی :
    به یک هسته مرکزی و پیشگام برای تحصن نیاز است که هر جا وضعیت را مناسب دانستند با هماهنگی بر روی زمین بنشینند. در تهران برای اینکار ، مثلا برای پر کردن ضلع جنوبی و شرقی سفارت در خیابان های طالقانی و مفتح ، اگر فاصله هر کس از دیگری یک متر باشد ، به یک هسته بیست و پنج هزار نفری نیاز خواهد بود . حتما باید بنشینیم وگرنه نیروهای امنیتی به بهانه ایجاد آشوب و شورش کار را به درگیری خواهند کشاند . این هسته هرگز نباید شعاری بر ضد کسی یا چیزی بدهد و حضور بانوان بویژه مادران در صف های جلو و نزدیک به نیروهای ضد شورش و امنیتی در آن بسیار مهم است . اگر بنشینیم و اتحاد آرام خود را بصورت ده ها هزار نفری به رخ نیروهای امنیتی بکشیم امکان دارد نیروهای بسیج و ضد شورش ، که بسیاری از سربازان وظیفه ویا پرسنل بدون تعصب سیاسی و از جنس مردم هستند حتی به دستور فرماندهان خود برای مقابله با مردمی که با سکوت نشسته اند عمل نکنند . پس از ایجاد هسته اولیه باید با همبستگی آن را حتی پس از شلیک گاز اشک آور ، تهدید بلندگوها ، جرقه درگیری هایی که لباس شخصی های نفوذی پدید می آورند ، زدن باتوم روی سپرهای پلیس ضد شورش برای ایجاد فضای وحشت و حتی شلیک هوایی حفظ کرد.
    ب)پشتیبانی پیرامونی :
    هسته مرکزی باید به دو لحاظ از پیرامون ، مراقبت و پشتیبانی شود : از لحاظ امنیتی و از لحاظ جمعیتی . از لحاظ امنیتی هیچ چیز کاراتر از حضور انبوه سواره و پیاده مردم در خیابانهای پیرامونی نخواهد بود . این حضور جلوی رسیدن ماشین های آبجوش و تجهبزات ضدشورش به هسته مرکزی را میگیرد . و به لحاظ جمعیتی باید توجه داشت که سبزهای نشسته در هسته مرکزی نمیتوانند بیش از 5 ساعت در جای خود بمانند و باید پیوسته با جمعیت پیرامونی سبز ، جایگزین شوند. در این راستا به دلیل وجود طرح ترافیک در تهران تا ساعت 7 بعد از ظهر ، از همه رانندگان تاکسی و اتوبوس میخواهیم به یاد همکار دربندشان محسن اصانلو ، در ساعات 10 صبح تا 7 بعد از ظهر ، تردد بیشتر و کندتری در خیابان های انقلاب (از میدان فردوسی تا سر سعدی) مفتح (سعدی تا میدان هفت تیر)، قرنی (پل کریمخان تا میدان فردوسی) و خیابان کریمخان (پل تا میدان هفت تیر ) داشته باشند. ساکنان منطقه نیز میتوانند آن روز را بیرون از خانه ، سواره یا پیاده بگذرانند و به جمعیت نشسته و راهپیمایان پشتیبان بویژه با فرارسیدن شب کمک دهند. در صورت شکل گیری تحصن میتوان شعارهایی در دعوت از چهره های معروف یا طرح خواسته ها سر داد و به شایعات نیز نباید توجه نمود.
    بیاییم بار دیگر بیداری ملت را در روز 13 آبان به نمایش در آورده و برای تداوم این جنبش سبز ضددروغ تا راهپیمایی ها و تحصن های بت شکنانه آینده تمرینی شایسته کنیم .

    تا سخنی دیگر از رهایی بدرود

  4. توجه توجه: با زلزله 10 ريشتري الله و اکبر، ديکتاتور مي لرزد! به هوش باشيد و به پشت بامها فرار کنيد! سه شنبه 12 آبان راس ساعت 10 شب يک صدا و متحد در هر کجاي ايران عزيز که هستيم با فريادهاي کوبنده الله اکبر به استقبال راهپيمايي بزرگ سبزانديشان در 13 آبان مي رويم. هر کدام از ما يک رسانه ايم. لطفا در اطلاع رساني اين زلزله بسيار مهم کوتاهي نکنيد. به دوستان و آشنايان خود بگوييد.
    (اين پيام کوتاه را در ياهو مسنجر، ايميل، فيس بوک، بالاترين و دنباله و … براي همه دوستان خود بفرستيد)

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: